Κεφάλαιο 3

Τμήμα 1: Διαστάσεις

"Είναι ύβρις να πιστεύουμε ότι ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα είναι πάντα εκεί."

Lisa Randall

"Η φύση αγαπά να κρύψει».

Ηράκλειτος

Uinta Βουνά, Utah.

Τρέχοντας προς τα κάτω στην πλαγιά του βουνού, με επίκεντρο, παρακάμπτουμε πέτρες και τα δέντρα, τα πόδια μας εμφανίζεται η μαγεία της νεολαίας από ποτέ λείπει το σημάδι τους. Ελιγμούς πάνω από ακανόνιστες πέτρες και γκρι αναμοχλεύει τη μυρωδιά των πεσμένων φύλλων ο καθένας μας σφυρηλάτησε το δικό μας μονοπάτι. Αυτή ήταν η ώρα μας να είναι ελεύθερος: να αναρωτηθεί, να φωνάζω για κανένα λόγο, να είναι αγόρια.

Όπως έχουμε decended αρχίσαμε να αισθάνεται μια παράξενη αύρα του τόπου. Κάτι ήταν διαφορετικό για αυτόν τον τόπο. Ένα στρώμα ομίχλης χόρευαν γύρω από τη βάση των δέντρων, αλλά υπήρχε κάτι περισσότερο. Υπήρχαν μυστικά εδώ, κάτι που μας σχέδιο σε μια μαγευτική σαν φύσημα.

Σύντομα τρέχαμε να αγγίξει κάθε γωνιά αυτού του νέου τοπίου. Έχω darted off στη δική μου κατεύθυνση, όπου η ομίχλη είχε πήξει σε μια ομίχλη που στροβιλίζεται γύρω από τα πόδια μου, όπως εγώ σε φέτες μέσα από αυτό. Κάθε φορά που διαταραχθεί, η ομίχλη έγινε λίγο πιο διαφανή. Παρατηρώντας αυτό, σκυμμένος κάτω, πραγματοποιήθηκε ακόμα, και παρακολούθησαν την ομίχλη συμπληρώσετε πίσω στον ουρανό παραπάνω υφή με μια κουρτίνα του Virga -. Σερπαντίνες βροχή που είχε δραπετεύσει από τα σύννεφα, αλλά σταμάτησε την πτώση τους μικρή του εδάφους.

Μεταξύ του Virga και την ομίχλη είδα κάτι περίεργο. Ένα ενιαίο δέντρο χωρίς φύλλα ήταν άγρυπνα κίνηση εμπρός και πίσω. Έπρεπε να ερευνήσει. Όταν έφτασα στην βάση του δέντρου είδα έναν από τους συναδέλφους μου προσκόπων προσπαθεί να το ανατρέψει. Όπως και πολλοί άλλοι στο δάσος, το δέντρο ήταν νεκρό. Επίσης, όπως και διάφορα άλλα δέντρα στο δάσος, ήταν για να μετατραπεί σε ένα ακόντιο είκοσι ποδών. Σύντομα, όλοι μας είχαμε ένα από τα δικά μας.

Με νέα όπλα στο χέρι μας θα αγωνιστεί περαιτέρω κάτω από το βουνό υποκρίνεται για να είναι στην μεσαιωνική άλογα. Η κλίση κάτω από εμάς μειωθεί μέχρι που οδήγησε σε ένα ξέφωτο επίπεδο. Ήταν ένα μεγάλο ανοιχτό πεδίο άγρια ​​χόρτα. Το φως του ήλιου υπογράμμισε ένα λαμπρό πράσινο, δίνοντας αυτό το μέρος την αίσθηση μιας όαση στη μέση ενός δάσους γκρι. Αυτή ήταν η θέση που είχαμε ψάξει για. Υπήρξε περισσότερο σε αυτό το πεδίο από μπορούσε να δει. Εμείς το μόνο που αισθάνθηκε. Σιωπηλά περπατήσαμε έξω στο ξέφωτο. Στη συνέχεια, ταυτόχρονα, σταματήσαμε. Υπήρχε κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει, κάτι που δεν θα μπορούσε να έχει ακόμη προσδιορίσει. Κατεψυγμένα στις διαδρομές μας, όλοι μας κοίταξε γύρω του. Τα πουλιά τραγουδούσαν ίδια τα τραγούδια τους, η ομίχλη εξακολουθεί αγκάλιασε τις σκιές των δέντρων, αλλά κάτι ήταν εκτός τόπου. Είχαμε όλοι την άποψή του. Με την περιέργειά μας κέντρισε, συνεχίσαμε αργά προς το κέντρο του ανοίγματος. Στη συνέχεια ανακαλύψαμε τι ήταν. Το έδαφος ήταν συγκινητική.

Δεν ήταν ένας σεισμός? ότι ένα μεγάλο μέρος γνωρίζαμε. Κάθε φορά που κάναμε ένα βήμα, το παχύ χορτάρι κάτω από εμάς κυματιστό προς τα έξω. Όσο πιο κοντά φτάσαμε στο κέντρο, οι πιο ενισχυμένα τα κύματα έγινε. Ένιωσα σαν ένα σκληρό στρώμα νερού. Αν σταθήκαμε κοντά, το έδαφος κάτω από εμάς θα μειώσει και σιγά-σιγά γεμίζουν με νερό. Αν περπατούσε μόνη της, το έδαφος κατάθλιψη μόνο ελαφρά, παραμένοντας εντελώς στεγνό. Είχαμε ανακαλύψει μια θερμή πηγή, καμουφλαρισμένη από ένα παχύ στρώμα από γρασίδι με στενά αλληλένδετων ρίζες.

Θέλοντας να γνωρίζουμε πόσο βαθιά το νερό ήταν, εμείς οι ίδιοι διάσπαρτα γύρω από τη μέση, τότε ένα από τα αγόρια διαπέρασε το έδαφος με το μυτερό άκρο του ακοντίου του. Εμείς είδαν ως το μακρύ κοντάρι εξαφανίστηκε μέσα στο έδαφος. Το αγόρι που σύρεται προς τα πίσω έξω και, ως παράδοση υπαγορεύει, αμέσως ήρθε με ένα τολμούν για Brian.

Ο Brian ήταν ο καλύτερος φίλος μου στο γυμνάσιο. Ένα από τα δεκατρία παιδιά, ήταν ψηλόλιγνος, λιπόσαρκο, και είχε μια βαθιά φωνή για την ηλικία του. Ήταν πάντα πεινασμένοι και έχουν ανάγκη από χρήματα των τροφίμων, έτσι κάλεσε τολμά. Brian απόλαυσαν επίσης την προσοχή.

"Θα πληρώσω δύο δολάρια για να δείτε εγκεφάλου κάνει μια οβίδα στο έδαφος ακριβώς εδώ," είπε το αγόρι. "Κι εγώ,» είπε ένας άλλος, «αλλά πρέπει να είναι ένα διπλό οβίδα πόδι." Έχουμε συμφωνήσει γρήγορα για τους όρους και κέλυφος από δύο δολάρια το καθένα σε ένα μεγάλο σωρό.

Brian παρασκευάζονται τον εαυτό του με μια επίδειξη της καλλιτεχνία. Στηρίξαμε μακριά από το επιλεγμένο σημείο και παρακολούθησαν έντονα. Πλήρως ντυμένος, βρήκε ένα καλό σημείο εκκίνησης και άρχισε να τρέχει. Στη συνέχεια, όταν έφτασε στην προκαθορισμένη θέση, πήδηξε ψηλά στον αέρα και άρπαξε τα δύο γόνατα.

Όλοι σφιγμένα δόντια μας. Φαινόταν σαν αυτό πραγματικά πρόκειται να βλάψει. Κανείς από εμάς δεν θα μπορούσε να περιμένει αυτό που ήρθε μετά. Όταν ο Brian χτυπήσει το έδαφος που μόλις εξαφανίστηκε. Το χόρτο πρέπει να έχουν χωρίσει κάτω από αυτόν, αλλά δεν υπήρξε καμία βουτιά, δεν έχει απομείνει τρύπα. Είχε μόλις φύγει. Αν δεν είχα ήδη ανακαλύψει ότι υπήρχε μια βαθιά δεξαμενή νερού κάτω από το γρασίδι, θα ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι είχα μόλις δει ένα άτομο διέρχεται μια σκουληκότρυπα ή Stargate. Μια στιγμή ήταν εδώ και την επόμενη δεν ήταν. Ήμασταν έκπληκτοι.

Λίγα δευτερόλεπτα πέρασαν, ίσως δεκαπέντε, και κανένας από εμάς δεν είχε μετακινηθεί ή έκανε έναν ήχο. Κανείς μας δεν ήξερε τι να κάνει ή τι να σκεφτώ. Στη συνέχεια, ένα από τα αγόρια που ήταν συνήθως ήσυχη unnervingly είπε, "Εμείς τον σκότωσε." Ένα άλλο δεν φαίνεται τόσο ανήσυχος. «Όχι δεν το κάναμε», είπε, «ότι μόλις πήγε σε μια άλλη διάσταση." "Κολλήσει ένα δέντρο εκεί," κάποιος πρότεινε. «Όχι», είπα. "Θα τον σπρώξει. Αυτός μπορεί να κολυμπήσει. Είναι μια ισχυρή κολυμβητής. "Ήξερα ότι αυτό ήταν αλήθεια και ήξερα ότι θα μπορούσε να κρατήσει την αναπνοή του για περισσότερο από δύο λεπτά, αλλά δεν ήξερα αν κάποιο από αυτά τα πράγματα μετριούνται σε αυτήν την κατάσταση.

Ακριβώς όπως έχουμε αρχίσει να κινείται προς το μυστηριώδες σημείο, ένας βραχίονας jutted από το έδαφος. Muddy δάχτυλα έφθαναν περίπου το τράβηγμα χούφτες του χόρτου. Κοιτάζοντας πίσω, δεν μπορώ να βοηθήσει, αλλά αναρωτιέμαι τι κάποιος θα σκεφτόταν αν είχαν περπάτησε μέχρι αυτή τη στιγμή - ειδικά αν ήταν κατά τη διάρκεια αποκριών.

Ο ίδιος ο Brian τράβηξε έξω με λίγο κόπο και είχε ένα καλό γέλιο όταν είδε τις εκφράσεις μας. Όταν ρωτήθηκε γιατί ήταν εκεί κάτω τόσο πολύ καιρό, είπε ότι ήταν πολύ θερμότερη από ότι αναμενόταν και είχε μόνο για να εξερευνήσετε. Προφανώς δεν πίστευε ότι θα είχαμε γίνει τόσο οικείο. Θα ήταν μια στιγμή πριν οποιοσδήποτε από εμάς θα τον καλέσω και πάλι.

Μετά ο κίνδυνος και η πρωτοτυπία αυτής της εμπειρίας υποχωρήσει, άρχισα να σκέφτομαι: τι θα γινόταν αν ο Brian πραγματικά είχε πάει σε μια άλλη διάσταση? τι θα σήμαινε ότι ακόμη; Θεώρησα ότι ήταν για λίγο και συνειδητοποίησα ότι ειλικρινά δεν ήξερα τι ήταν μια διάσταση. Είχα κάποια ιδέα, αλλά η όλη ιδέα έγινε μάλλον σύγχυση όταν το κοίταξε κατευθείαν στο πρόσωπο.

Γι 'αυτό όταν κατάλαβα ότι έπρεπε να επικεντρωθεί σε σχετικά με την αίνιγμα της διαστάσεις. Ένιωσα ότι είχε αποκαλύψει με επιτυχία ένα βασικό ερώτημα, τώρα ήρθε η ώρα για μένα να βρω την απάντηση.



Σελίδες: 1 2 3