9

Buckskin Gulch - De Delirium

Na de Thanksgiving festiviteiten, Amji, Yoshi, Greg, Steve, Sarah, Joey en ik vertrokken naar een ander van onze avonturen. We gingen om te proberen de 's werelds langste slot canyon (~ 43 extra lange mijl) van Buckskin Gulch (of liever Wire Pass) naar Lee's Ferry wandelen. We kwamen aan bij de grens tussen Utah en Arizona na het rijden uur in de nacht en het navigeren van een onverharde weg vol sneden en gaten die de responstijd van een gevechtspiloot te navigeren nodig.

We zetten onze tenten rond 01:00 in de ochtend en de bedoeling om te gaan slapen. De voorspelling voorspelde dat het op die avond zou krijgen tot 30 graden. Al onze slaapzakken werden beoordeeld op ongeveer 25 graden dus we dachten dat we waren prima. De nachtelijke hemel was spectaculair! Ik heb geen last van het opzetten van een tent, want ik wilde naar de sterren te zien. Ik heb in mijn slaapzak, maar had moeite om warm. Ik bleef kijken naar de sterren en probeerde te profiteren van wrijving aan mijn tenen te houden van bevriezing voorbij. Het was niet alle effectief. Blijkt dat het was 10 graden die avond!

Yoshi, Greg en ik verliet het kamp vroeg om een ​​auto af te zetten bij Lee's Ferry. Greg kwam langs voor de rit, want zijn voeten waren ijskoud en hij was niet in slaap gevallen nog niet. Het kostte ons drie uur afgeven bij de auto en maken het terug naar de trailhead. Toen we de rest van onze crew waren net klaar. De wandeling is een van de mooiste locaties op aarde. Ik heb het eerder gedaan en ik was erg uit naar de tweede dag - waar de fontein van Buckskin Gulch jets schoon drinkwater direct uit de canyon muur.

We brachten extra leveringen en ik bracht zelfs een opblaasbaar ponton want op de tweede dag van de canyon loopt in de Paria canyon, die gevuld is met een gestage stroom van schone taille-diep water. We bedoeld om te duwen een beetje met het gewicht op de eerste dag en zweven al onze zware versnelling op de rest van de reis. Steve is een chef-kok en hij allerlei grote maaltijden voor ons had voorbereid - waaronder steaks, mmmmmmmm.

We verkend elke bocht als de dag voortgezet en in het begin van de middag liepen we in een gentleman dat was op zijn terugweg. Hij waarschuwde ons dat er was een deel van de muur modder vooruit dat we niet door middel konden passeren zonder gewoon doorheen muur. We hoopten dat deze tijd van het jaar zou ons helpen een van deze modderige regio's te vermijden, maar we hadden niet de intentie te laten een paar modderige plekken stoppen met ons. We aangedrukt. Wanneer we naar de modderige plek Ik nam mijn schoenen uit kwam, duwde doorheen, liet mijn rugzak en kwam vervolgens terug naar de bemanning veerboot op mijn schouders.

Mijn plan werkte niet zoals ik van plan was. Ik pendelde Yoshi over haar pak, Sarah, en vervolgens haar pack, maar tegen die tijd was ik in de tweede fase van onderkoeling. Mijn hele lichaam was ongecontroleerd te schudden en ik had mijn tenen op sommige scherpe rotsen gesneden. De jongens hadden aan hun lot overgelaten. Ze hebben allemaal geduwd door de kou, zoals champs. Toen namen we een pauze om te saneren en warmen onszelf. We stopten om een ​​echt late lunch te eten en toen begon weer in beweging.

Als de zon Ik nam nota van hoe moe ik was. Ik had niet bleef wakker deze lange jaren, zeker niet op een dag dat nonstop wandelen nodig. Het was al beginnen te koud genoeg dat we niet konden stoppen met bewegen zonder dat het ongemakkelijk. Toen kwamen we naar een andere modderige plek. Deze was niet erg lang. In feite hadden we een boom die van boven ongeveer 10 minuten lopen terug was gevallen gezien. Dus alle jongens liepen terug en hees de boom op onze schouders en gooide hem over de modderige regio. Alle, maar Steve maakte het voorbij zonder dat modderig. We bleven.

We liepen met koplampen nu vanwege de diepte van deze canyon waren competely donker. Dan sloeg we nog een modderige regio. We besloten om gewoon stoer het uit en ga ervoor. Dus we zetten onze neopryne sokken en ontdekten al snel dat we de modder zonder schoenen doorkruisen, anders zouden we ze verliezen. Modder na modder na bevroren modder. Het ijs brak op onze schenen, en de modder stonk overgebleven uitwerpselen die de canyon had weggespoeld. Onze leidende hoop was dat zodra we de Paria rivier we konden opruimen bereikt, maak dan een lekker warm diner met onze kachels, en dan krijgen in onze slaapzakken en opwarmen (we hadden de hand warmers en voeten warmers opzij gezet voor dit deel) .

Delerium en uitputting begonnen om in te stellen. Greg probeerde een muiterij te beginnen en zei dat hij was terug toen hij zag een dropoff met een deel van de muur om modder van onbekende diepte muur aan de andere kant. Ik zei dat ik het uit te proberen en als het niet al te slecht dan kunnen we blijven gaan. Hij ingestemd. Het was slechts knie diep. De modder eindelijk laat op en wandelden we nog 2 uur. Toen begon de modder weer op. Om 11:30 was 10 graden, we waren allemaal in onze shorts, opgerolde broek, badpakken, of zoals in het geval Amji zijn ondergoed, onder de modder bijna tot onze tailles, uitgeput van de £ 85 op onze rug, dorstig en klaar voor het diner. Het einde was nog niet in zicht.

Vervolgens sloeg we de drop off - de plaats waar we hadden naar beneden klimmen met touwen. Het enige probleem was dat aan de andere kant van de richel een lemen meer uitgekeken naar ons - een die zo diep dat het zou ons verlangen om onze verpakkingen af ​​te nemen en zwemmen ze over was. De groep werd devestated. We waren bijna bij de kruising met de Paria rivier waar schoon water wachtte ons en nu moesten we terug te gaan. We konden niet slapen in onze slaapzakken als deze, konden we niet stil te houden voor meer dan 30 seconden zonder bevriezing. Onze enige keuze was om terug te gaan, door de nacht, terug door de modder pits!

We brak in twee groepen, gedumpt de nonessentials en begon zo snel als we konden, in de hoop dat we het einde zouden bereiken voordat we ons einde bereikt. Amji, Yoshi en ik waren in de rug groep. Mijn nieuwe schoenen waren een maat te groot en met de constante modder werden ze glijden van links naar rechts bij elke stap. Het was onmogelijk om snel te lopen. We besloten onze strategie was om te lopen gedurende 20 minuten en neem dan een 3 minuten pauze. Over en we aangespoord onszelf wachten op die volgende pauze. Op de derde break we allemaal ging op richels die het gewicht van onze verpakkingen getild onze schouders en meteen waren we allemaal in slaap. De koude kreeg Yoshi eerste en ze wakker werd en ons nieuw leven ingeblazen. We konden niet geloven dat we al meteen hadden bereikt de dromen podium.

We gedrukt op en toen de zon opkwam we begon te hallucineren. We zagen mensen die er niet waren, zag ik grote rode libellen spelen met elkaar. Amji pakte mijn arm en zei: "We moeten blijven lopen." Ik heb geprobeerd om hem dat ik liep te vertellen, maar toen realiseerde ik me dat ik niet. Yoshi werd alle gevoel te verliezen en die nodig zijn om sneller te bewegen om op te warmen haar lichaam omhoog. Ze ging voor ons en belandde ontbreekt de enige bocht op het spoor. Toen Amji en ik maakte het naar de uitgang werd meldplicht op ons, Yoshi ontbrak, en onze redding rit (het eerste team) was er niet om ons op te halen. We lieten onze resterende spullen en excuted een plan om Yoshi te vinden. Ze had op voorhand gedrukt en toen besefte dat ze miste de turn. Ze keerde terug en miste de turn opnieuw en liep de hele weg naar de plaats waar we oorspronkelijk uit elkaar gingen. Toen draaide ze zich om opnieuw en deze keer vond de afrit. Ze had haar hele verpakking vallen en probeerde met haar laatste energie om het uit te maken. We waren allemaal erg blij om weer bij elkaar te zijn.

Dan we wachtten en bleef bevriezen. Alle gevoel had mijn voeten over tien uur geleden vertrokken op dit punt. Na twee uur een vrachtwagen reed door en we smeekte de chauffeur om ons naar de dichtstbijzijnde stad. We leek alsof we in de stront waren bedekt, en technisch waren we. Hij probeerde beleefd over onze geur te zijn, zetten dekens over zijn stoelen, en reed ons naar de verharde weg. Net zoals we het aan de weg zagen we Sarah rijden mijn auto naar ons toe. We waren blij om eindelijk te ontdekken dat iedereen veilig was.

Het hotel was de beste die ik ooit heb gehad. Eindeloze warm water in de douche. Zachte bedden. Warm! Het is echt hielp ons te zien van de eenvoudige genoegens in het leven een geheel nieuwe manier! Het leven is geweldig.


Reacties (9)

Trackback URL | Reacties RSS Feed

  1. Amjith zegt:

    Dank u voor de tijd neemt om deze monumentale avontuur documenteren.

  2. Joey zegt:

    Yes! Dank u voor het documenteren van dit avontuur - kan niet wachten tot april - Ik beloof dat we allemaal bij elkaar blijven deze tijd :-)

  3. Leuk artikel, bedankt. Ik heb me aangemeld om uw RSS-feed!

  4. Bill Westerhoff zegt:

    Ik ben blij dat jullie het uit veilig maakte al, maar wow je echt klonk slecht voorbereid voor de reis. Wij doen de kortere Wire Pass naar Witte Huis elk jaar in oktober of november en hebben behandeld met alle uitdagingen die je beschreef. Voor de goede orde, de meerderheid van de geur is van basis organisch materiaal (planten, etc.) ontbindend. Hoewel je een zeer verstandige keuze om op de rots val terug te keren gemaakt, zijn er verschillende manieren verleden dat en hoewel vorig najaar hebben verlaten nogal een vijver is er zoals u beschreven, als je naar beneden te klimmen via de Moki stappen om (linkerkant naar beneden te kijken canyon) was het helemaal droog. Het zou de Paria rivier die je echt zou hebben op de proef zijn geweest. Het was heel diep en pijnlijk dat tijd vorig jaar.

    Andere bevroren reisverslaghttp://​www​.climb​-utah​.com/​E​s​c​a​l​a​n​t​e​/​b​u​c​k​s​k​i​n​i​c​e​.​htm

  5. Amy zegt:

    Dank u voor de tijd neemt om deze monumentale avontuur documenteren.

  6. Paulus zegt:

    Ik ben blij dat jullie het uit veilig maakte al, maar wow je echt klonk slecht voorbereid voor de reis. Wij doen de kortere Wire Pass naar Witte Huis elk jaar in oktober of november en hebben behandeld met alle uitdagingen die je beschreef. Voor de goede orde, de meerderheid van de geur is van basis organisch materiaal (planten, etc.) ontbindend. Hoewel je een zeer verstandige keuze om op de rots val terug te keren gemaakt, zijn er verschillende manieren verleden dat en hoewel vorig najaar hebben verlaten nogal een vijver is er zoals u beschreven, als je naar beneden te klimmen via de Moki stappen om (linkerkant naar beneden te kijken canyon) was het helemaal droog. Het zou de Paria rivier die je echt zou hebben op de proef zijn geweest. Het was heel diep en pijnlijk dat tijd vorig jaar.

    Andere bevroren reisverslaghttp://​www​.climb​-utah​.com/​E​s​c​a​l​a​n​t​e​/​b​u​c​k​s​k​i​n​i​c​e​.​htm

  7. es zegt:

    Gaat in januari lijkt echt slecht geïnformeerd. Een geweldig verhaal erna misschien maar een onnodig riskant avontuur, tenzij dat is wat je bedoeld. We gingen op 26 september 2010 en er was nul water of modder overal in de canyon, op te slaan een paar kleine enkel-diepe plassen als we naderden Paria. Het is allemaal in de timing.

laat een antwoord achter




Als u een foto laten zien met uw commentaar, haal maar even een Gravatar.